Ο μύθος του Βελλερεφόντη και της Χίμαιρας
Η σχέση του με την σημερινή κατάσταση της ανθρωπότητας.
Την κυνήγησε και τη σκότωσε, τότε στα χρόνια τα παλιά, τότε στην εποχή των ηρώων. Τότε που το σιδηρούν γένος ήταν υπό εκκόλαψιν και το γένος των ηρώων έλαμπε ακόμα.
Σήμερα όταν λέμε «χίμαιρα» εννοούμε κάτι το ουτοπικό, το άπιαστο, το ανέφικτο. Ποια είναι όμως η ιστορία της Χίμαιρας;
Η Χίμαιρα ήταν ένα τέρας, που είχε μάνα την Έχιδνα και πατέρα τον Τυφώνα. Μεγάλη η ιστορία του Τυφώνα, γεννήθηκε από την Γαία και τον Τάρταρο, μετά τη νίκη των Ολύμπιων πάνω στους γίγαντες και τους Τιτάνες. Μεγάλη και η ιστορία της Έχιδνας, που ήταν η κυρίαρχη φιγούρα του γένους των «ερπετοειδών». Πού πήγε το μυαλό σας; Υπήρχαν από τότε τα «ερπετοειδή». Αυτή όμως είναι μια άλλη ιστορία, την αφήνουμε για αργότερα.
Η Χίμαιρα λοιπόν ήταν ένα τέρας, με τρία κεφάλια κατά τον Ησίοδο, δύο κατά τον Όμηρο. Ήταν ένα υβρίδιο, που είχε γεννηθεί από την ένωση ετερόκλητων όντων. Είχε λοιπόν κεφάλι λέοντα, κεφάλι και σώμα αίγας, και ουρά φιδιού. Ξέρναγε φωτιές από το στόμα της και κατάκαιγε τα σπαρτά, σκόρπιζε τον τρόμο, και όταν πεινούσε, έτρωγε ζώα και ανθρώπους. Πολύ καταστροφική. Δρούσε δε κυρίως στην περιοχή της Λυκίας, αν και εμφανιζόταν τακτικά και σε άλλες περιοχές.
Καθήκον του Βελλεροφόντη ήταν να τη βρει και να την εξοντώσει. Δύσκολο να βρεις ένα τέρας που περιφέρεται παντού, και ακόμα πιο δύσκολο να το εξοντώσεις. Είχε δυστυχώς θεϊκή προέλευση. Ο Βελλεροφόντης όμως ήταν ειδικών προδιαγραφών ήρωας, και το κυριότερο όλων, είχε την εύνοια των Θεών, λόγω της εντιμότητας και της σεμνότητας που τον διέκριναν.
Ο Βελλεροφόντης (ονομάστηκε έτσι από τότε που σκότωσε το ληστή Βέλλερο) ήταν γιος του Γλαύκου, βασιλιά της Κορίνθου, και εγγονός του Σίσυφου. Γενναίος, δυνατός, σεμνός, και έντιμος νέος. Κάποτε βρέθηκε στα ανάκτορα του βασιλιά Προίτου της Τίρυνθας, όπου φιλοξενήθηκε με τιμές, όπως άρμοζε σε έναν ήρωα, και όπως συνήθιζαν τότε οι Έλληνες. Άδικα όμως κατηγορήθηκε από τη βασίλισσα Σθενοίβια ως βιαστής, και προκάλεσε έτσι την οργή του Προίτου, ο οποίος τον έστειλε στον πεθερό του Ιοβάτη, βασιλιά της Λυκίας, δήθεν για να μεταφέρει κάποιο γραπτό μήνυμα.
Το μήνυμα ήταν γραμμένο με μυστική γραφή που γνώριζαν μόνο ο Ιοβάτης και ο Προίτος, και έλεγε ότι ο φέρων την επιστολή, έπρεπε να φονευθεί. Ο Ιοβάτης προτίμησε να στείλει τον Βελλεροφόντη να εκτελέσει κάποιους πολύ επικίνδυνους άθλους, αντί να τον σκοτώσει, με την ελπίδα ότι ο Βελλεροφόντης δεν θα τα κατάφερνε και θα φονευόταν. Ένας από τους άθλους ήταν και η εξόντωση της Χίμαιρας.
Περιπλανήθηκε πολύ ο Βελλεροφόντης μέχρι να βρει τη Χίμαιρα, και δεν θα την είχε βρει, αν δεν τον είχαν βοηθήσει οι Θεοί. Του ενέπνευσαν την ιδέα, πως μόνο ο Πήγασος, το θεϊκό πτερωτό άλογο, θα μπορούσε να τον οδηγήσει στη Χίμαιρα. Ο Πήγασος είχε πάρει το όνομα του από την Πηγή όπου πήγαινε για να ξεδιψάσει, και η οποία βρισκόταν στον Ακροκόρινθο. Εκεί πήγε ο Βελλεροφόντης, βρήκε τον Πήγασο, τον δάμασε με τα χρυσά χαλινάρια που έστειλε η Θεά Αθηνά (νόηση), και τον καβαλίκεψε.
Ο Πήγασος δεν ήταν ένα συνηθισμένο άλογο. Η ιστορία μας είναι γεμάτη από αφηγήσεις για άλογα και άλλα ζώα με ιδιαίτερες ιδιότητες. Θυμηθείτε τα ιερά άλογα του Αχιλλέα που μιλούσαν με ανθρώπινη φωνή. Ο Πήγασος είχε γεννηθεί από τον Ποσειδώνα (νερό) και τη Μέδουσα (άλλο είδος μεταλλαγμένης οντότητας), όταν ο Περσέας είχε αποκεφαλίσει τη Μέδουσα (από το μέδω = κυριαρχώ) προκειμένου να αντιπαρέλθει τα εμπόδια για να σώσει την Ανδρομέδα. Οι σταγόνες αίματος που έπεσαν στη θάλασσα, ήταν αρκετές για να γεννηθεί ο Πήγασος. Η Μέδουσα ήταν προϊόν αίματος (ύλης) και ο γιος της Πήγασος ήταν γεννημένος από νερό (Ποσειδώνα) και ύλη (ανθρώπινος ιστός=γαία). Ο Πήγασος όμως είχε και φτερά, πετούσε (αήρ).
Ο Βελλεροφόντης, με τη βοήθεια του Πήγασου βρήκε τη Χίμαιρα και τη σκότωσε. Η μάχη ήταν σκληρή, ήταν μάχη ενός ανθρώπου ενάντια σε μια μειξογενή οντότητα με φοβερή καταστροφική δύναμη. Είχε το κεφάλι του Λέοντα (5ο ζώδιο- εγωισμός, ατομισμός, αρχομανία), την ουρά ερπετού (Σκορπιός, 8ο ζώδιο- μυστικότητα, ελιγμοί, δηλητήριο) και σώμα αίγας (Αιγόκερος -10ο ζώδιο, εξουσία, περιορισμοί, κυριαρχία). Τα κατάφερε όμως. Πώς; Χρησιμοποίησε την καταστροφική ιδιότητα της Χίμαιρας, να βγάζει φλόγες από το στόμα της και να κατακαίει τα πάντα. Έριξε δόρατα που είχαν στην ακμή τους μόλυβδο, ο μόλυβδος έλιωσε από τις καυτές φλόγες, η Χίμαιρα γέμισε με μόλυβδο και πέθανε.
Μόλυβδος, μέταλλο του Κρόνου, εύπλαστος, λιώνει σε χαμηλές σχετικά θερμοκρασίες, απομονώνει, αδιαπέραστος σε μολυσμένο περιβάλλον. Οι αρχαίοι κατάδεσμοι (ξόρκια) ήταν γραμμένοι πάνω σε φύλλα μολύβδου και θαμμένοι στη γη, για να πιάσουν.
Ο Βελλεροφόντης δέχτηκε πολλές τιμές και δόξες για το κατόρθωμά του. Έγινε βασιλιάς. Ήταν ήρωας. Μέχρις ότου τον πλησίασαν η απληστία και η αλαζονεία. Και τότε νόμισε πως ήταν Θεός. Ξαναχρησιμοποίησε τον Πήγασο και αποφάσισε να ανέβη στον Όλυμπο, να κατοικήσει με τους Αθανάτους. Ήταν πάρα πολύ αργά. Η εύνοια του Δία μετατράπηκε σε οργή. Χρησιμοποίησε τους κεραυνούς του και τον κατακεραύνωσε. Αυτό το άδοξο τέλος είχε εκείνος ο ιδιαίτερος άνθρωπος, ο γεμάτος αρετές, όταν η απληστία και η αλαζονεία του στέρησαν την Θεϊκή εύνοια και την καλή φήμη.
Χιμαιρικές οντότητες, χιμαιρικοί ιοί, εξοντώνονται με έναν Πήγασο, έναν Βελλεροφόντη, με λίγο μόλυβδο, με συνεργασία, ευφυΐα, με φωτιά, γη, αέρα και νερό. Με αρετές, σεμνότητα, εντιμότητα και συνέπεια δυναμώνει ο άνθρωπος και ξεπερνά τις δυσκολίες. Η απληστία όμως και η αλαζονεία δεν εξοντώνονται, παρά μονάχα με θάνατο. Έτσι επιτυγχάνεται η κάθαρση. Ακόμα κι αν βρεθεί ο Βελλεροφόντης, ο Πήγασος και ο μόλυβδος, αν δεν εξοντωθεί η απληστία και η αλαζονεία, οι χιμαιρικοί ιοί πάντα θα παραμένουν ζωντανοί και θα εξοντώνουν.
Πηγή - Διαμόρφωση : Φοίνιξ